“Nefes Alamıyordum”

“Nefes alamıyordum”

Nefes alamıyordum. Her şeyden ve herkesten kopuk çıkmaz bir sokakta buldum kendimi. Hangi yana dönsem duvardı. Artık neyle nasıl baş edeceğimi bilmiyordum. Bildiğim bir çok yolu denemiş ve her seferinde başarısız olmuştum. O çıkmaz sokaklar alaca karanlığa dönüşüyordu. Karanlıkla baş edecek gücüm yoktu. Zaten ben debelendikçe daha da derine batmamış mıydım? O zaman ne gerek vardı daha fazla debelenmeye… Tüm umutlarımı yitirip kendimi karanlığa teslim ettiğim anda çıktın karşıma. İyi ki de çıktın Güneş Tan. Kısacık bir zamanda mucizeler yarattın. Yıkılmaz sandığım duvarları nasılda yerle bir ettin… Karanlığımı gerçek bir güneş olup nasılda aydınlatın hala şaşkınım doğrusu… Beni yakınlarım iyi bilir adetim değildir kendimi anlatmak. Zaten kendimi anlatmaktan ziyade seni anlatmaktı niyetim koca yürekli kadın. Bir de belki benim gibi yolunu kaybeden varsa çıkışı göstermek ve onlara Rehberi sen, yolu ARTT olan herkesin varacağı tek yerin MUTLULUK olacağını söylemek.

Sevgiler ve sonsuz teşekkürler Güneşim…
Tijda